❤หากนั่นก็เป็นเพียงแค่อดีตที่ผ่านมากับความรู้สึกในภายหลัง แต่สำหรับวันนี้มันต่างกันนัก ณ วันนี้เรามีบางอย่างที่ต้องเผชิญ และต้องยอมรับมันให้ได้ ไม่มีใครรู้ว่าใจของคนเราสามารถแบ่งเป็นสองส่วนได้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ฉันก็เพิ่งรู้เดี๋ยวนี้เองว่า  

❤ใจหนึ่ง คือความรู้สึกเจ็บปวด เพราะรู้ว่ายังไงวันนั้นก็ต้องมาถึง ... เพราะรู้ว่าเมื่อวันนั้นมาถึงอาจต้องร้องไห้ ... เหนือสิ่งอื่นใด เพราะรู้ว่ามันคือฟางเส้นสุดท้าย 

❤แต่อีกใจหนึ่งกลับพูดกับตัวเองว่า ปลอบใจตัวเองซะ พร่ำบอกอยู่เสมอว่า นั่นเป็นส่วนหนึ่งในชีวิต เมื่อมีเกิดก็ต้องมีดับ มีทุกข์ก็ต้องมีสุข มีพบก็ต้องมีจาก ควบคู่กันไป และเมื่อวันหนึ่งที่เราเข้าใจ เราก็จะยอมรับมันได้ วันใดที่มองย้อนกลับไปดู สิ่งนั้นก็เสมือนสิ่งที่หาสาระไม่ 

     ❤ถึงแม้ว่าจริงแล้ว น้อยคนนักที่จะควบคุมให้คิดแบบนั้นได้ 

❤แน่นอนที่สุดว่า การที่ต้องยืนอยู่กึ่งกลางระหว่างใจสองใจนี้ ลำบากเหลือเกิน ไม่แน่ว่าอาจทำให้คนยิ้มได้ทั้งน้ำตา "น้ำตาแห่งสองความรู้สึก" จะทำอย่างไรที่จะผ่านมันไปได้ แลดูเหมือนว่าเวลาช่างเดินช้าเหลือเกิน 1วินาที เหมือน 1แสนปี ... อยากให้เวลาแบบนี้มันผ่านไปเสียไวไว ... ทำไมถึงได้อึดอัด และสับสน เหมือนหนึ่งก้อนตะกั่วดำจุกอยู่ที่กลางใจ

❤ไม่ต่างอะไรกับความรู้สึกที่กำลังตะโกนร้องเรียกใครซักคนผ่านขบวนรถไฟที่แล่นผ่าน ... ต่อให้ตะโกนแค่ไหนก็ไม่มีใครได้ยิน . . . ไม่มีใครเลยจริงๆ ทั้งๆที่อยากให้คนฝั่งนั้นได้รับรู้ แต่ก็รู้ทั้งรู้ว่าไม่มีวันเป็นไปได้ สุดท้ายก็ได้แต่ก้มหน้ายอมรับ นับเวลาถอยหลัง จนถึงวันนั้น และคอยมองดูเวลาที่เลยผ่านไป จนนานแสนนาน

❤ไม่รู้ว่าจะยอมรับในสิ่งที่จะเกิดขึ้นนั้นได้หรือไม่ จะอยู่ทนดูมันผ่านไปได้หรือไม่ เจ็บปวดเหลือเกิน ...

   รู้อะไรหรือเปล่า ว่ามีใจอีกใจเฝ้าคอย

   คงเป็นความรักที่เลื่อนลอย ไม่เห็นทาง

   หวังให้เธอหันมา และมันจะเปลี่ยนแปลงทุกอย่าง

   เธอจะเติมรักในช่องว่างให้ฉัน

      "จรดลึกในความทรงจำ ลึกล้ำย้ำรอยสลัก นิรันดร์นั้นนานนัก แต่รักนี้นานกว่านั้น"